Het dilemma van de kleine ondernemer

Ik ken veel vertalers die niet rond kunnen komen van hun vertaalwerkzaamheden en steeds op zoek zijn naar andere inkomstenbronnen. De een na de ander houdt het huursoldatenleven tijdelijk of gedeeltelijk voor gezien en kiest voor meer zekerheid met een deeltijdbaan. Stuk voor stuk zwichten ze voor de terugkeer naar loondienst, gaan ze weer op de knieën voor een baas.

Het idee vervulde me met afschuw. Toen ik enige tijd geleden een baantje kreeg aangeboden in mijn oude vakgebied, managementondersteuning, kreeg ik letterlijk buikpijn bij de gedachte de agenda van iemand anders te moeten beheren en kantoorgekonkel te moeten aanhoren bij de koffieautomaat.

Answering_Phones

Nu zal ik me daar toch overheen moeten zetten. Ik zal voor mijn inkomsten tijdelijk weer moeten putten uit het sloven voor anderen, anders gaat mijn onderneming – en dus ook mijn, zij het beperkte, vrijheid – het niet redden.

Harder werken schrikt me niet af, integendeel. Ik vind het vertaalwerk te leuk om er niet ook eens af een toe een avonduurtje (of twee) aan te besteden. Wat me dwarszit is dat je de tijd die je besteedt aan een andere baas, niet meer voor jezelf hebt, voor je eigen onderneming. Dan moet je opdrachten gaan afslaan en verlies je misschien klanten. En vooral blijft er minder tot geen tijd over voor marketingactiviteiten, netwerkbijeenkomsten (essentieel voor een zzp’er!) of bloggen.

Hoe los jij dat op? Geef jij je vrijheid weer op voor een baas als je in geldnood zit of heb je misschien genoeg financiële reserves om een rustige periode even uit te zingen?

Op Vertalersnieuws van MVD Translations staat een aantal tips (via links) voor ondernemers met een onregelmatig inkomen.

Advertenties

2 thoughts on “Het dilemma van de kleine ondernemer

  1. Barbara schreef:

    Dilemma = mij ook bekend. Ik spaar voor de tweede optie, zodat ik tijdelijk wat rustiger aan kan doen. In die rustige periode bezoek ik idd meer netwerkbijeenkomsten en volg ik cursussen van verenigingen waarvan ik lid ben (goedkoper!).
    Meestal maak ik me niet zo druk over een nieuwe opdracht ja/nee. Ik beschouw de mogelijkheid voor een baas te kunnen werken als een ontsnappingsmogelijkheid. “Als niemand me dan wil inhuren, dan kan ik altijd nog…”
    Alhoewel de economische omstandigheden voor mensen boven de 45 niet erg meehelpen… Ben benieuwd wanneer deze redenering spaak gaat lopen op mijn leeftijd.

    Kortom: risico’s nemen hoort er bij als je voor jezelf begint.

  2. corabas schreef:

    Uiteraard is voor een baas werken een laatste redmiddel. In bepaalde vakgebieden is nog wel werk te vinden – ook voor oudere werknemers (momenteel is er bijv. een tekort aan ervaren secretaresses), maar wat het moeilijk maakt, is vooral dat je beperkt ben in het aantal uren, omdat je tijd moet blijven steken in je eigen onderneming. Bovendien denk ik dat er werkgevers zijn die graag initiatiefrijke mensen in dienst nemen. En zelfstandig ondernemers hebben natuurlijk ervaring opgedaan met alle aspecten van een bedrijf.

Reacties zijn gesloten.