Het helende effect van Kreta

…of waarom vrouwen in de overgang alleen naar een exotisch eiland op vakantie moeten.

Nu ik weer een week of twee in herfstig Utrecht ben, begin ik kwaaltje voor kwaaltje te beseffen in welke mate Kreta me goed heeft gedaan. De ochtendniesbuien steken de kop weer op en er verschijnen weer ruwe plekjes in mijn oorschelpen. Die waren toch echt verdwenen als sneeuw voor de Kretenzische zon.

Gedurende de week op het zomerse eiland waren de kloven in mijn vingers als door een betovering verdwenen en de huid genezen, heb ik niet één keer jeuk aan mijn neus gehad – ook niet tijdens het eten – en voelde ik geen pijn in mijn knie, dijbeen of bil (wat logisch is als je niet de hele dag achter je computer zit, hoe goed de bureaustoel ook is). Geen merkbare allergieën, ondanks de exotische planten en zwervende honden en katten, geen tranende ogen (want geen koude wind) en last but not least, GEEN OPVLIEGERS!

Flirten met mooie Griekse mannen zorgde er bovendien voor dat ik me 25 jaar jonger voelde, dus: weg overgang! Maar die mannen had ik eigenlijk helemaal niet nodig om me goed en fit te voelen. Een wandelingetje, een fietstochtje, leuke ontmoetingen met Engelse, Poolse en – ja, ook – Nederlandse reizigers waren allemaal heel verkwikkend. Maar vooral het gevoel trots te zijn op jezelf is wat zo’n verjongingskuur compleet maakt…

Zo’n reisje zou gewoon vergoed moeten worden door de zorgverzekeraar!

161005 Fietstocht 1.jpg

Stop met piekeren – 5 simpele tips

Piekeren doen we allemaal wel eens, maar soms, of bij sommigen, kan het danig uit de hand lopen. Het kan je leven gaan beheersen en je uiteindelijk behoorlijk somber maken. Ik ben eigenlijk nooit een piekeraar geweest, ik ben een geboren optimist. De laatste twee jaar (overgang?) word ik echter steeds vaker overmand door negatieve gedachten en dat zit me behoorlijk dwars. Ik wil geen piekeraar en zeurpiet zijn. Dat bén ik niet. Ik wil er vanaf en doe er zoveel mogelijk aan: hulp van buitenaf, zelfhulpboeken, webartikelen, enz.

Van het internet heb ik een paar aardige tips verzameld: je kunt negatieve gedachten echt een halt toeroepen, of in ieder geval temperen, voor ze uit de hand lopen.

1. Niet overdrijven

Overdrijving is je vijand. Ik las ergens dat je eens goed door je lijstje van zorgen zou moeten gaan: kijk naar extreme uitspraken en voeg daar wat nuance en realiteit aan toe. Als je bijvoorbeeld begint met na te denken over ‘niemand houdt van me’, dan eindig je misschien met iets als ‘mijn baas vindt mijn laatste verslag niet goed.’

Jenny Terasaki

Jenny Terasaki

2. Gebruik metaforen

Volgens experts werkt het: stel je eens voor dat je zorgen in een trein zitten die wegrijdt van een station. Treinen komen en gaan, maar jij hoeft niet mee te gaan. Terwijl je zorgen wegrijden van het station, kun jij focussen op het nu, in plaats je zorgen te maken voor de toekomst (die kun je niet voorspellen).

3. Plan ‘piekertijd’ in

Onhandelbare gedachten kun je beheersbaar maken door bijvoorbeeld per dag 20 ‘piekerminuten’ in te plannen. En als je merkt dat zorgwekkende gedachten op andere momenten binnensluipen, kijk dan uit dat je niet in een negatieve spiraal wordt getrokken; schrijf ze op, ‘parkeer’ ze, en kom erop terug op het moment dat je had ingepland.

4. Herhaal, maar laat het niet escaleren

Als je met de lift steeds maar weer op en neer gaat dan gaat het al gauw vervelen. Zo kun je ook omgaan met gedachten die je dwarszitten. Herhaal je angst of zorg keer op keer, als een soort omgekeerde mantra: “Ik word vast ontslagen, ik word vast ontslagen, ik word vast ontslagen…” De monotonie zorgt ervoor dat je het al snel zat wordt en op zoek gaat naar andere, prettiger, gedachten.

5. Ga de discussie aan

Jij bént niet je negatieve (of positieve) gedachten (of overtuigingen). Ga met ze in discussie. Speel de advocaat van de duivel. Klop het wel wat ik denk? Meestal niet. Natuurlijk is er altijd iemand die van je houdt zoals je bent (‘niemand houdt van me’) en je weet niet 100% zeker dat je baas je zal ontslaan, tenzij hij het letterlijk heeft gezegd. Het heeft dus weinig zin om je daar nu al zorgen over te maken.
(Dit komt van The Work van de Amerikaanse Byron Katie; op haar website vind je allerlei downloads, ook in het Nederlands, waarmee je aan het werk kunt.)

Kunst van Jenny Terasaki

De kudde past zich aan: een nieuwe overlevingsstrategie

Nadenken over overleven

Reflectie is goed. Over het leven en over jezelf. Ik zit in zo’n reflectieve periode en kijk af en toe terug (hoewel ik me ook wel kan vinden in de uitspraak van Edna ‘E’ Mode uit The Incredibles: “I never look back, darling. It distracts me from the now.”). Daarbij ontdek ik waarom ik doe wat ik doe in het leven. Ja echt, zo diep gaat het. En dan vraag ik me ook af: hoe overleef je in tijden van crisis, of die nu financieel of emotioneel is?

Een middelmatig kind

Bij zo’n zoektocht ga je terug naar de basis, naar je gevoelens, je zelfbeeld. Ik vond mezelf altijd middelmatig. Ik kon aardig zingen, maar deed er niets mee. Ik was leuk met kinderen, maar heb ook dat niet in mijn voordeel kunnen gebruiken. Het duurde lang voordat ik mijn ‘roeping’ vond. Ik leek voor elk beroep wel een geschikte eigenschap te hebben, maar ik miste dan weer zoveel andere. Als ik niet voor de liefde naar Frankrijk was vertrokken, waar ik mijn talenkennis goed kon gebruiken, was ik misschien wel huismoeder geworden.

Pestenpenguins

Ik wilde bijzonder zijn, anders. Maar anders zijn, mag dat wel? We zeggen dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn en we lijken het zelfs aan te moedigen. Toch zijn er volop signalen dat onze samenleving het liefst mensen die ‘anders’ zijn buitensluit. Dat begint al op school. Er is momenteel veel over te doen: tv-programma’s, discussies over cyberpesten, enz. Maar pesten gebeurt al sinds jaar en dag. En alle smoezen zijn goed: een grotere neus, een andere naam – dat hoeft niet eens Poepjes te zijn; ik werd Baviaan genoemd – of je niet durven aansluiten bij de groep.

Doe maar gewoon

Waarom accepteren we eigenlijk niet dat iemand anders is? Willen we politiek correct zijn? Ons anders voordoen dan wat we werkelijk van binnen voelen? Zijn niet degenen die eerlijk zijn tegen zichzelf (en daardoor misschien ook vaker tegen anderen) ook degenen die zich anders durven kleden en gedragen? “Pff, moet je díe zien.” “Doe maar gewoon, joh.” Is het overlevingsdrang? Zijn die oergevoelens dan werkelijk zo diep geworteld? Het lijkt er namelijk op dat we nog altijd de kudde nodig hebben om te overleven. En dat terwijl onze maatschappij steeds individualistischer wordt.

Behoefte aan de groep

In alle hoeken van de samenleving draait het steeds meer om de individu, de single, de zzp’er… Zeker, die éénpitters zoeken elkaar ook op, maar dat is omdat we niet anders kúnnen. Alleen kun je niet overleven. Je kunt je eigen voedsel vinden, je eigen potje koken. Ja, zelfs seks hebben kan alleen (voortplanten dan weer niet). Maar we moeten ook allemaal van tijd tot tijd worden aangeraakt. Menselijke warmte is een must. Communiceren, hoe slecht we dat ook doen, hoort bij de overlevingsstrategie. En om in een groep te passen, is het goed om hetzelfde te zijn als die groep. Anders begrijpt men je niet.

BicHDE_CUAATUaVDe rollen omdraaien

Wordt het niet eens tijd dat de groep zich ook eens gaat aanpassen aan het individu? Wat ik daarmee bedoel is dat je elkaar de tijd moet gunnen om de ander beter te leren kennen. Als je werkelijk weet wat iemand beweegt, dan doet het ‘anders zijn’ er niet meer toe, dan zie je die grote neus of die gekke kleren niet meer. Uiteindelijk kan de groep ook niet overleven zonder het individu.

Kameleon

Met mijn middelmatigheid, die me lange tijd dwarszat, raak ik geleidelijk vertrouwd. Misschien maakt het feit dat ik me ermee verzoend heb me juist weer bijzonder. Of misschien ben ik niet kleurloos, maar ben ik een kameleon. Ja! Ik heb alle kleuren in mij en pas me aan mijn omgeving aan. Is dat niet de ultieme overlevingsstrategie?

Wat is jouw overlevingsstrategie?

Om te eindigen met een vrolijke noot zijn hier twee filmpjes over anders zijn (resp. 4 min en 2.45 min):

 

Legendes van Parijs

Wat je nog niet wist van de lichtstad

De legendes van Parijs! Alleen de titel al doet je fantasie op hol slaan. De woorden hebben een geur van mysterie en geheimen. Maar welke verhalen zijn er bekend van deze stad vol romantiek? Wat anders kennen de meesten van Parijs dan de Eiffeltoren en Montmartre, en misschien de heerlijke winkels en de bijzondere parken?

Elke stad heeft zo zijn verhalen en mysterieuze plekjes, maar in Parijs maken de legendes deel uit van de charme van de stad. Ieder straatje, iedere wijk en elk monument staat bol van de folklore. In de loop van de geschiedenis werden deze mythen steeds weer gerecycled en ook vandaag de dag kunnen ze een bezoek aan de moderne stad die Parijs ook is, nog een beetje mooier maken.

Foto: Cora B.

Foto: Cora B.

De komende weken plaats ik 11 bijzondere verhalen over la belle ville de Paris! Blijf dus volgen!

1. De legende van de barbier en de banketbakker

Aan het einde van de 14e eeuw behoorden de pasteitjes van een meester banketbakker op het Île de la Cité tot de beste van de stad. Ze waren zeer verfijnd en smaakvol, maar het recept was nogal bijzonder… en met een crimineel smaakje.

2. Het ware verhaal van het spook van de Opera

Dankzij de musical van Andrew Lloyd Webber kennen we allemaal het verhaal van het spook van de Opéra Garnier (naar het boek van Gaston Leroux). Maar wat is de oorsprong van deze Parijse legende? En wie is dat beroemde spook? Loge nummer 5 bestaat nog steeds…

3. Wie is de engel van de Bastille?

“Ik zal niet dienen!” Een paar woorden waren voor God genoeg om een aantal van zijn mooiste wezens in het verderf te storten. Lucifer, de drager van het Licht, nam een derde van de engelen mee in zijn opstand. Voor hem werd de hel gemaakt. Wat gebeurde er nog meer?

4. Een nachtclub vol moordenaars

Au Lapin Agile is het oudste café chantant van Parijs. Deze herberg op Montmartre stamt uit 1860 en werd toen ook wel ‘ontmoetingsplek van dieven’ genoemd. Hij stond zelfs een tijdje bekend als het ‘moordenaarscafé’. Hoe kwam het aan die naam en welke moordenaars kwamen er?

5. Het raadsel van de metromoord

Zondag 16 mei 1937, half zeven ´s avonds. Laetitia Toureaux, een jonge fabrieksarbeidster, stapt in de metro op station Porte de Charenton, het eindstation van lijn 8. Een minuut later stappen bij het volgende station zes passagiers in. De jonge vrouw is alleen in het treinstel. Onder haar hoed is haar gezicht niet zichtbaar. Ze lijkt te slapen…

6. Een krokodil in het riool van Parijs

De rioolruimers van Parijs zijn gewend aan ratten in de riolering van de stad. Maar in 1984 hebben brandweermannen (de pompiers doen in Frankrijk bijna alles) een ontmoeting met een heel andere diersoort. Ter hoogte van de Pont Neuf ligt een krokodil van bijna een meter lang hen op te wachten, verstopt in het donker…

7. De spookstations van de Parijse metro

Wist je dat er metrostations zijn die ´spookstations´ worden genoemd? Het zijn metrostations die zijn gesloten of nooit zijn geopend… en een aantal heeft niet eens een in- of uitgang! Ontdek waar die stations zich bevinden en wat het verhaal erachter is.

Foto: Cora B.

8. De mysterieuze catacomben van Parijs

Parijzenaars weten dat hun stad een gatenkaas is, maar velen zouden het liever verbloemen. Parijs bevindt zich op zo´n 350 kilometer ondergrondse galerijen, als een enorme stad op palen. Treed binnen in de fascinerende wereld van de catacomben van Parijs.

9. De legende van de smid en de poorten van de duivel

Een boeiende legende is die van de siersmid Biscornet, die in de 13e eeuw de opdracht krijgt arabesken te maken voor de zijdeuren van de Notre Dame. Hij is jong en ambitieus, maar hij kan de klus niet aan. Hij zou zijn ziel aan de duivel hebben verkocht om het werk toch te kunnen afmaken.

10. Cour des Miracles (mijn favoriet)

In het Frans slaat de term ‘Cour des Miracles’ (‘plein der wonderen’; een vrijplaats voor het uitschot van de stad) op een unieke plek in Parijs die aan het licht is gekomen door de roman Notre Dame de Paris (bij ons beter bekend als De klokkenluider van de Notre Dame) van Victor Hugo. Hij beschreef het ‘cour des miracles’ als een pandemonium, een ‘wrat op het gezicht van Parijs’.

11. Het spook van de Tuilerieën

Aan de geschiedenis van het Palais des Tuileries kleeft de legende van ‘de kleine rode man’. Deze legende van het spook van de Tuilerieën gaat eigenlijk over Jean ‘de vilder’, een slager en uitbener, maar ook over beroemde vorsten.

Veel leesplezier de komende weken! (Als je het aandurft…)

FWB: vrienden met voordelen

Ik geef toe dat ik er tot voor kort nog nooit van had gehoord, maar de ‘vriendschap met voordelen’ – in het Engels Friends With Benefits genoemd – schijnt steeds populairder te worden. Hoe komt dat? Is het een relatie of een vriendschap? En het klinkt wel goed, maar wat zijn die voordelen nou precies? En zijn er ook nadelen? Ik was nieuwsgierig en heb wat onderzoek gedaan.

Liefde

Bij de, complexe, romantische liefde komen volgens de psychologie twee ontwikkelpatronen kijken: a) waardering – positieve beoordeling van persoonlijke eigenschappen, en b) aantrekkingskracht – de uiterlijke kenmerken. Bij het eerste patroon is vriendschap de basis, bij het tweede een seksuele relatie. Bij romantische liefde worden de twee op een intieme manier gecombineerd. Daarbij gaat het om het intens om elkaar geven en jezelf aan elkaar verbinden voor een, hopelijk, langdurige relatie.

FWB super(H)echte vriendschap

Vriendschap is ook geen vluchtige relatie; niet al onze kennissen worden ook vrienden. Bij vriendschap gaat het meestal ook om een langere periode en om een diepere verbinding, net als bij liefde. Maar bij een vriendschap is er minder intimiteit dan bij een romantische liefde.

Vriendschap+

Behalve een seksuele verhouding, vriendschap en romantische liefde is er nog een andere mogelijkheid: een soort ‘vriendschap Plus’ of zoals de Amerikanen het noemen: ‘Friends With Benefits‘ (FWB), een vriend met een voordeel. Zo’n relatie vind je vaak bij twintigers, maar het komt ook bij andere leeftijdsgroepen voor.

FWB – seks met diepgang

Bij een ‘vriendschap met voordelen’ zijn de vriendschap en de voordelen niet per se exclusief en gaat het vaak om seks met wat meer ‘diepgang’. De band en toewijding zijn minder diep dan bij een romantische liefde, maar dieper dan bij alleen seks. Vaak zijn de partners eerst vrienden of geliefden geweest voordat ze FWB worden, maar een vriendschap met voordelen kan ook ontstaan vanuit een fijne one night stand (liefje voor één nacht). Seks tussen vrienden met voordelen is een terugkerend iets en heeft meer intimiteit dan een one night stand, maar de seks is niet die van een romantische liefde.

Wel de lusten, niet de lasten

Zo’n relatie heeft dus de voordelen van een goede vriendschap met seksueel genot, maar zonder het emotionele ‘gedoe’ en de verplichtingen die bij een romantische liefde horen. De nadelen zijn dat er een aantal dingen van de romantische liefde ontbreken, vooral de continue en diepe band met elkaar. De partner in een vriendschap met voordelen is niet altijd de belangrijkste in het leven van de ander.

Bindingsangst

Een van de redenen voor het aangaan van een vriendschap met voordelen is de angst om een verbintenis aan te gaan, want de grenzen zijn dan niet duidelijk afgebakend; het is behoorlijk vrijblijvend. De (quasi) afwezigheid van verplichtingen kan leiden tot minder passie en intimiteit. De wens om overal een graantje van mee te pikken, komt de voordelen vaak niet ten goede. En een belangrijk aspect van vriendschap, dat vaak juist ontbreekt bij een vriendschap met voordelen, is openheid. Ook al lijkt het of je overal met elkaar over kunt praten, het vrijblijvende seksuele aspect voorkomt nu juist dat je open bent over je belangrijkste seksuele relatie.
FWB kiss

Tijdelijk en voorwaardelijk

Hoewel er aan zo’n relatie ogenschijnlijk geen verplichtingen vast zitten, willen de partners toch graag voelen dat ze op een of andere manier bijzonder zijn voor elkaar. Daarom zijn er soms toch voorwaarden aan verbonden. Bovendien kan het vervelend zijn om meerdere FWB’s te hebben die elkaar kennen. Mensen willen niet altijd alles van elkaar weten. Een FWB is niet De Ware Jacob, maar kan in sommige situaties gewoon (even) de juiste persoon zijn. Het tijdelijke aspect van een vriendschap met voordelen is nogal complex. Het is in ieder geval langduriger dan een one night stand en meestal, maar niet altijd, korter dan echte vriendschap. De band van een vriendschap met voordelen is tijdelijk en voorwaardelijk; een van de partners (of beide) wil geen diepere relatie, al dan iet in afwachting van een andere (‘ware’) partner.

Toch naar meer?

Als de band goed is, kan het zijn dat hij uitgroeit tot een romance. Als slechts een van de twee verliefd wordt op de ander, dan is er een probleem. Hij of zij zal de gestelde vriendschapsgrenzen overschrijden en zich gaan gedragen als een geliefde. Als het niet wederzijds is, kan dat pijnlijk en zelfs destructief zijn. Maar het ‘upgraden’ van een vriendschap met voordelen betekent hoe dan ook juist afzien van die voordelen en maakt in feite een eind aan juist die vrijblijvendheid waar je van hield en waarvoor je koos. Daarom is een vriendschap met voordelen vaak heel mooi in theorie, maar pakt die in de praktijk vaak heel anders uit.

 

 

Filmtips:

Friends with benefits, een Amerikaanse romcom met o.a. Justin Timberlake in de hoofdrol.

When Harry met Sally gaat vooral over de vraag of mannen en vrouwen vrienden kunnen zijn zonder seks te hebben (met de beroemde scene waarin Meg Ryan een orgasme faket); een van mijn favoriete romcoms.

(Bron o.a. Psychology Today)

Lefties zijn leiders!

Foto: ANP

Foto: ANP

Barack Obama tekende vandaag de gastenboeken van Amsterdam en het Rijksmuseum. Met zijn linkerhand. En hij is niet de enige linkshandige president van de Verenigde Staten. Bill Clinton, George Bush (sr.), Ronald Reagan, Gerald Ford, Harry Truman, Herbert Hoover en James Garfield. Van de 44 leiders van Amerika is bijna 20 procent linkshandig (tegen 10% van de wereldbevolking). Toeval? Zijn linkshandigen betere leiders? Hebben ze iets wat de rest niet heeft?

Ik ben linkshandig

In het Engels is er één woord voor: handedness. Mijn ‘handsheid’ is ook links. Toen ik voor het eerst naar school ging, dacht ik dat ik een rariteit was. In de eerste klas (nu groep 3) van de basisschool probeerde juffrouw Juffermans mij met veel pijn en moeite rechts te leren schrijven. Gelukkig kreeg ik het jaar daarop een veel jongere juf, die me zei dat het niets uitmaakte met welke hand ik schreef, als het maar leesbaar was. Maar anderen vonden mij soms raar omdat ik niet alleen met de andere hand schreef, maar ook mijn pen zo gek vasthield en er schuin mee over het papier ging. Dat kwam ongetwijfeld door het vroegere gebruik van ‘verse’ inkt. Je moest voorkomen dat je met je hand over de zojuist geschreven letters ging en vlekken maakte. Overigens doe ik niet alles met mijn linkerhand. Toen ik opgroeide waren er nog geen speciale gebruiksvoorwerpen voor linkshandigen en dus leerde ik bijvoorbeeld wel met mijn rechterhand knippen.

Theorieën

Een algemene theorie voor linkshandigheid is die van de taakverdeling tussen de hersenhelften. Spreken en met je handen werken vergen veel van de hersenen en zijn daarom verdeeld over de twee hersenhelften. Spreken gebeurt bij de meeste mensen met de linker helft en daarom controleert de rechter het handwerk. Linkshandigen hebben net als rechtshandigen een heterogeen brein, maar bij hen zou óf de taakverdeling zijn omgedraaid óf beide helften controleren de spraak.

lefties3

Intelligentie

In zijn boek Right-Hand, Left-Hand meldt professor Chris McManus van het University College London dat het aantal linkshandigen groter wordt en dat uit de groep linkshandigen historisch gezien een bovengemiddeld aantal goede presteerders komt. De hersenen van linkshandigen hebben volgens hem een andere structuur (en daardoor meer vaardigheden) en de genen van linkshandigheid beheersen ook de ontwikkeling van de taalgebieden in de hersenen. Veel wetenschappers zeggen echter dat tussen die twee geen werkelijk verschil in intelligentie zit.

Hoe linker, hoe flinker

McManus schrijft in Scientific American:

“Bij onderzoek in Engeland en Australië is ontdekt dat linkshandigen slecht één IQ-punt verschillen van rechtshandigen. Maar de hersenen van linkshandigen zijn anders van structuur, waardoor ze taal, ruimtelijk inzicht en emoties op meer diverse en mogelijk creatievere manieren kunnen verwerken. Bovendien zijn er iets meer linkshandigen dan rechtshandigen onder getalenteerde musici en wiskundigen. Een onderzoek onder professionele musici onthulde aanzienlijk meer getalenteerde linkshandigen, zelfs bij de instrumenten die eigenlijk ontworpen lijken voor rechtshandigen, zoals de viool.”

leftoriumSociale stempels

Linkshandigen werden in het verleden vaak gediscrimineerd. Behalve met ongemak kregen linkshandigen ook te maken met spot of afkeer. Zo dacht men vaak dat ze ongeluk brachten.
In veel Europese talen betekent ‘rechts’ ook ‘recht’, ‘correct’ of ‘juist’ (bijv. het Engelse ‘right’). En andersom was links vaak negatief: het Latijnse bijvoeglijk naamwoord sinister betekent ‘links’, maar ook ‘onfortuinlijk’, en deze dubbele betekenis is er nog altijd in de van het Latijn afgeleide woorden. Er bestaan in diverse talen, zoals Engels, Frans en Nederlands, negatieve connotaties bij het woord ‘links’: onhandig, onbeholpen, onfortuinlijk, onoprecht, sinister, boosaardig, enz.

13 augustus is overigens de Dag van de Linkshandige.

De kunst van het Loslaten

loslaten20pcOnlangs heb ik een belangrijke beslissing genomen. Ik ben gestopt met een bedrijf dat ik vorig jaar samen met een compagnon heb opgezet. Het was niet gewoon stoppen. Nee, het was een pittig besluit, want je begint niet aan zo’n onderneming om er een jaar later alweer de brui aan te geven.

Door ervaring wijzer

Als kind leer je niet hoe lang je ergens mee moet doorgaan of wanneer je zou moeten stoppen. Om te weten hoe en wanneer iets zou moeten beëindigen, heb je kennis of ervaring nodig. Vaak kan ook je intuïtie daar nog bij helpen (intuïtie is eigenlijk onbewuste ervaring). Na de beslissing om te stoppen volgt dan het proces dat ‘loslaten’ heet (in de psychologie heet dat goal disengagement).

Een beetje psychologie

Een van de adviezen van auteurs Peg Streep en Alan Bernstein, in hun boek Weten wanneer je moet stoppen (Mastering the Art of Quitting), is het leren herkennen en begrijpen van het effect van ‘onderbroken bekrachtiging’. Dit is wanneer je inspanningen om naar een doel te werken af en toe worden beloond, wat voorkomt dat je vroegtijdig opgeeft. Je zet eerder door om een doel te bereiken wanneer je af en toe positieve feedback krijgt, ook al is het totale proces naar je doel niet erg succesvol. Het is dan goed om wat afstand te nemen en dit patroon te zien, zodat je je niet laat verblinden door de tijdelijke positieve boosts.

Diamond Head 24 JanToch doorgaan

Je kunt dan volharden in je gedrag om bepaalde doelen te bereiken, met de onlogische redenering dat je er al zo veel tijd en energie in hebt gestoken. Je blijft bijvoorbeeld in een vervelende relatie ‘hangen’ omdat hij al zo lang duurt en je er al zoveel in geïnvesteerd hebt, of je besteedt nog meer geld aan een auto waar nog maar weinig eer aan te behalen valt.

Vertrouwen en flexibiliteit

Volgens Streep en Bernstein vraagt iets loslaten of ergens mee stoppen soms een enorme hoeveelheid blind vertrouwen – in een onzeker toekomstbeeld – en de bereidheid om eventueel falen te accepteren; ook de emotionele verschijnselen die ermee gepaard gaan. Omdat doorzettingsvermogen en volharding standaard gedragspatronen zijn, kan loslaten nadelige effecten hebben op je gemoedstoestand, je cognitieve vermogen, je motivatie en je gedrag. Het loslaten van een doel en het bepalen van een nieuw doel zijn creatieve activiteiten waarvoor veel flexibiliteit nodig is.

Opluchting

Net als bij een echtscheiding weet je als betrokkenen al langere tijd wat er aan de hand is en ben je al door een heel proces gegaan wanneer je de buitenstaanders inlicht. Daarna volgt de opluchting van er niet meer omheen hoeven draaien en een nieuwe weg in kunnen slaan, maar ook een periode om het verlies te verwerken.

Nieuwe ideeën

Een van de belangrijkste gedachten achter de Kunst van het Loslaten – voor de hand liggend, maar vaak over het hoofd gezien – is dat wanneer je ergens mee stopt, en vooral als je al een tijdje ongelukkig bent, je je als vanzelf openstelt voor nieuwe, positieve mogelijkheden. Dit wordt vaak gezegd, misschien is het zelfs een cliché, maar ook bij mij was het waar. Het was alsof iemand voor mij een advertentie in de krant had gezet: Cora heeft ruimte voor nieuwe plannen en ideeën!

Foto: S. Moerbeek

Foto: S. Moerbeek